After Vipassana

Half wakker kwamen de droombeelden die me meenamen in een staat van lichte slaap. Het leek alsof ik wakker was, maar dan zou ik toch niet dromen? Ook tijdens de eerste meditaties viel ik soms in slaap. Dan schrok ik wakker omdat mijn hoofd naar beneden zakte. Ik was zo moe van de reis en van de weken voor mijn vertrek… Het was echt bikkelen, maar ik hield vol. De eerste drie dagen moesten we alleen maar onze aandacht op onze neus richten. Meditatie na meditatie, zeven tot tien uur lang. Tijdens de derde dag was ik ineens mijn neus kwijt. 'Oh, hij ligt achterin de zaal in een kastje', bedacht ik me. En ik schoot weer wakker, lachend om de humor van mijn dromen.

Read More

Before Vipassana

Ik kijk uit naar de stilte en ik voel me ook wel een beetje zenuwachtig. Hoe zal het zijn om helemaal los te staan van mijn vertrouwde leven, van mijn man en kinderen, van mijn schrijfwerk, van contact met anderen...? Een initiatie zal het zeker worden. Na alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt (veel kinderen gekregen, heel veel keer verhuisd, gescheiden, een nieuwe man ontmoet, in een Utrechtse vinexwijk gaan wonen...) kan het niet anders dan dat er stof omhoog zal komen.

Read More

Bundelen

 In tijden van onrust kan ik naarstig zoeken naar de rust in mezelf. Soms zo fanatiek dat ik alleen maar verder van huis raak. De geest is unstoppable als je haar de kans geeft. Zij is supersnel en superslim en ze wil altijd meer. Ze kan moeilijk stilstaan bij wat ze al bereikt heeft. In plaats daarvan kijkt ze naar wat er beter kan. En naar wat ze allemaal nog moet doen. Ze barst uit elkaar van de inspiratie en raakt er soms zo door overweldigd dat ze tien dingen tegelijk doet.

Read More

Wakker baren

Ik ben in 2011 opgeleid als hypnobirthing docent en heb de cursus een tijd lang gegeven. Het inspireerde vrouwen en hielp ze om positief in de zwangerschap te staan. Naderhand hoorde ik mooie bevallingsverhalen. Toch sloot het niet voldoende aan bij hoe ik in het leven sta en bij de betekenis die geboorte daarin heeft. Ik wil leren om de dingen aan te gaan, ik wil niet leren hoe ik kan wegsurfen zodat ik ze niet hoef te voelen....

Read More

Als alle vormen wegvallen....

De ziekte van het vergeten. Langzaamaan verlies je meer en meer je herinneringen, je gevoel van identiteit, je referentiekaders. Je verdwaalt op straat en in je geheugen. Er zijn paniekaanvallen. Er is iets anders dan anders, maar wat? Wie ben ik nu? Waar ben ik? Wat is er met me aan de hand? En dan weer acceptatie en overgave: de zieke ziet de ziekte en ziet dat zij meer is dan de ziekte....

Read More

Zo gewend om te denken dat er iets mis is....

Ken je dat: Van die dagen dat je alleen maar bezig bent lange lijsten af te werken en dat je niet meer toekomt aan jezelf omdat je alleen maar aan het zorgen bent voor anderen?

Gisteren was zo'n dag. Tot 's avonds heel laat vroeg kind na kind aandacht. Met zes kinderen tikt dat aardig aan: de een gilde omdat ze het licht aan wilde op de gang, de ander gilde omdat ze juist het licht uit wilde. De een wilde nog even samen een stukje in zijn dagboek schrijven en de ander moest nog even vertellen wat ze vandaag op school had gedaan... Om tien uur was de oudste pas klaar met zijn huiswerk. Toen ging ik ook naar bed. 

Mijn ogen voelen zwaar en mijn lijf voelt stijf van het slaapgebrek. Toch is alles goed, ook op dit moment.
IMG_3305.jpg

Ik lag in bed en herkende een vertrouwd gevoel: ontevredenheid. Een gevoel dat samenging met de gedachte dat ik alleen maar achter de feiten aanhol. Dat ik alleen maar voor anderen zorg en zelf nergens aan toe kom. Dat ik nooit tijd heb om even alleen met mijn vriend te chillen. Dat de dagen verstrijken terwijl ik niets nuttigs voortbreng. 

Het drong weer eens tot me door dat ik erg gewend ben aan de gedachte dat er iets mis is. En ik wist: ik kan nu kiezen. In plaats van boos of gefrustreerd te worden, koos ik om dit moment te omarmen. Inclusief ontevreden gevoel. Mijn hart werd zacht en er kwam rust in mijn hoofd. Er was niets mis. Ik kon geen enkele reden vinden waarom dit moment niet deugde en dat voelde goed!

's Nachts werden we wakker omdat een kind groeipijn had. Nu zit ik brak achter mijn laptop. Mijn ogen voelen zwaar en mijn lijf voelt stijf van het slaapgebrek. Toch is alles goed, ook op dit moment. Het nu is alles wat er is en als ik het verzet tegen 'wat er is' opgeef, dan komt er ruimte. Het is geen trucje: het werkt zo! Probeer maar...

Wie zou je willen zijn als je helemaal vers opnieuw zou kunnen beginnen?

Als je helemaal vers opnieuw zou kunnen beginnen, wat zou je dan kiezen? Wie zou je willen zijn? Hoe zou je willen zijn?

Deze vragen stelde ik mezelf toen ik hier in Utrecht Leidsche Rijn door mijn nieuwe leven fietste. Het drong tot me door: alles is nieuw, niemand weet wie ik ben, dus ik kan zijn wie ik wil! Dat gaf een enorm gevoel van bevrijding. Het was niet zo dat ik iemand anders wilde zijn, maar juist dat ik mijn ongeschonden zelf kon zijn. Een nieuwe ronde, een nieuwe kans.

Het is bevrijdend om je verleden niet met je mee te dragen. En om elk moment als nieuw te ervaren. Dat is niet alleen bevrijdend voor jezelf, maar ook voor de ander. Vooral in mijn relatie kan ik dat goed merken. Als ik invul wat hij denkt, wat hij gaat zeggen of wat hij gaat doen, dan kan dat het begin zijn van een luchtgevecht. Terwijl, als ik nu zonder oordeel naar hem kijk en luister, dan is de lijn altijd open. Zelfs als we het niet eens zijn.

In de eerste week na de zomervakantie ben ik begonnen met een cursus mindfulness. Ik doe al vanaf mijn zestiende aan yoga en meditatie en veronderstelde daarom dat mindfulness me niets nieuws zou kunnen brengen. Tot mindfulness voorbij kwam in een aantal artikelen die ik schreef voor het Vakblad voor de Natuurgeneeskundige. Mijn interesse werd steeds meer gewekt, vooral omdat er zoveel wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan. Mindfulness werkt bewezen bij allerlei klachten, van stress tot depressie. Dat vind ik fascinerend: dat iemand op een Amerikaanse universiteit een methode heeft ontwikkeld die de oosterse wijsheid op een zeer praktisch toepasbare wijze toegankelijk maakt voor het westen. Ik ben nieuwsgierig hoe die methode haar werk doet bij mijn mede-cursisten en mij. Daarbij leek het me een goede stok achter de deur om nog meer toe te passen wat ik weet, in daily life. Want vooral aan meditatie-beoefening schort het nog al eens bij mij, als moeder van een gezin met heel veeeeeel kinderen.

Na twee lessen is de grootste eye-opener iets wat ik allang weet, maar nog nooit op deze manier zo diep heb ervaren. Het is een zinnetje middenin de body-scan, de eerste mindfulness oefening die je tijdens de cursus meekrijgt op MP3. Het gaat ongeveer als volgt: ‘Als je met je aandacht bent afgedwaald keer je nu weer terug. Het gaat er niet om dat je bent afgedwaald, het gaat erom dat je het opmerkt.’ Het is een zegen: je bent wakker en herinnert je dat, en alles wat daaraan vooraf ging heeft geen enkel bestaansrecht. Elk moment kun je vers opnieuw beginnen en zijn wie je bent, je prachtige ongeschonden zelf.  

tijd om te landen

Eind juli verhuisde ik naar Utrecht. Op de dag af tien jaar nadat ik naar Zutphen verhuisde. 

In die tien jaar tijd ben ik getrouwd en gescheiden, ik kreeg drie kinderen, gaf vijf jaar borstvoeding, schreef drie boeken en verhuisde zes keer (waaronder de keer dat we in Nederland alles opzegden om met het gezin naar een eco-dorp in Frankrijk te vertrekken om dezelfde zomer nog naar Nederland terug te keren om uiteindelijk - drie verhuizingen verder - weer in Zutphen uit te komen). 

In tien jaar tijd kan er veel gebeuren. En in 1 jaar tijd ook. 

Een jaar geleden nam ik de beslissing om te scheiden. Ik verwachtte een tijd van crisis, maar het tegenovergestelde gebeurde. Ineens werd alles helderder, alsof de wolken voor de zon verdwenen. De goede dingen in mijn leven werden sterker en duidelijker. Vriendschappen, de band met mijn kinderen, mijn schrijfwerk, voor alles was er ineens meer ruimte. Tegelijkertijd was ik bij vlagen heel bang: hoe zou ik het gaan redden, alleen met vier kinderen? 's Ochtends als ik wakker werd voelde ik die angst. Ik richtte al mijn aandacht op mijn hart en de liefdeskracht. Dan voelde ik een heel diep vertrouwen en werd ik rustig. Ik wist dat ik juist handelde door te scheiden, hoe pijnlijk ook. Dat gaf kracht.

Op de dag dat ik besloot te scheiden, kreeg ik een mailtje van de uitgever dat hij de Revolutie van het Hart wilde uitgeven. En minder dan een maand na de beslissing ontmoette ik een nieuwe man, een liefde van toen ik veertien was. We hadden elkaar destijds maar twee keer ontmoet, maar het vanzelfsprekende begrip en de allesoplossende zachtheid tussen ons was me altijd bijgebleven. Vierentwintig jaar later was het nog precies hetzelfde. We vonden elkaar terug. En via elkaar onszelf. Het was alsof de tijd stilstond in onze ontmoeting. We herinnerden elkaar aan wie we vroeger waren, nog redelijk ongeschonden door het leven, vrij van alle grote mensen problemen. En er was natuurlijk meer dan alleen maar een gedeelde herinnering, ook in het heden herkenden we elkaar.

In een jaar tijd werd alles anders. Dat betekent niet dat alles nu heel makkelijk is. Vanaf januari moest ik plotseling full-time alleen voor mijn vier kinderen zorgen. Hierdoor kwam ik nog nauwelijks aan schrijven toe en balanceerde ik op de grens van oververmoeidheid. Tegelijkertijd kwam er in die tijd een enorme kracht in me los, ik was meer moeder dan ooit en voelde me gedragen in de oeroude ervaring van moederschap. 

Nu woon ik dus bij hem in Utrecht. Samen hebben we zeven kinderen. Zijn drie kinderen wonen om de week bij ons. Het is soms heel intensief om voor zoveel kinderen te zorgen, maar ik hou van hem en ik hou van onze kinderen en ben blij dat we nu samen een gezin vormen. Af en toe ben ik verbaasd over hoe snel het leven kan veranderen, ook ten goede. De onrust giert soms nog door mijn lijf. Ik moet er nog aan wennen dat alles gewoon goed kan zijn en dat ik niet meer hoef te overleven. Na alle omzwervingen is het tijd om te landen. En tijd om te schrijven... 

Rimpelingen over gekleurd water (gedicht van toen ik 16 was)

Rimpelingen over gekleurd water.

Het eeuwige tijdelijk getekend

om van vorm tot vorm te voelen en te spreken

te nemen wat de morgen zal brengen tot de avond

en te wachten tot het diepste van de nacht

om dan geruisloos met de wind te zingen

langs de oevers waarbinnen de wijsheid

zijn zuivere toon zal vinden.

 

- 1993, voor mijn vader's 50e verjaardag -

 

 

Hoe vind ik harmonie in mijzelf?

In mijn laatste nieuwsbrief deed ik het aanbod om vragen van lezers te beantwoorden door mij innerlijk af te stemmen op de vraag en de vrager. Hieronder staat zo'n vraag.

 

Vraag

Hoe vind ik harmonie in mijzelf? Sinds ik moeder ben, leer ik ontzettend veel over mezelf. Ook gebeurt er van alles in mij waar ik me steeds meer bewust van word. Echter gaat het in grote golven. Soms voel ik mij heerlijk enthousiast, energiek en bijna verliefd, een soort 'high'.. dat gebeurt meestal nadat ik iets ontdek, een bepaald patroon herken en begrijp.

Het meest recente voorbeeld is dat een goede vriendin vertelt dat ze in verwachting is en ik ineens denk te begrijpen dat ik dat gevoeld heb aangezien ik al weken last had van vermoeidheid en neerslachtige stemming en zelfs letterlijk begon te denken dat ik per ongeluk zwanger was geraakt.

Echter op het moment dat het kwartje valt, valt ook deze 'last' van me af en kan ik weer alles aan. Dat duurt vervolgens even en dan raak ik weer in iets 'verstrikt' waardoor ik weer vastzit in een oud patroon. Ik heb zoveel in mijn mars maar het komt er meestal niet uit. Want meestal wil ik mij verstoppen en vul ik mijn leegte met eten en televisie kijken.

 

Antwoord

Je wilt harmonie, maar kunt het onmogelijk vinden als je ernaar zoekt. De harmonie is er namelijk al. Juist het najagen ervan, het je schuldig voelen en het ontevreden zijn met jezelf als je zogenaamd verstrikt bent, verstoort de harmonie. En – let op -  voel je nu niet schuldig over dit patroon, want dan verstoor je weer de harmonie….. :)

Kun je geloven dat je echt goed bent zoals je bent, ook op de momenten dat je je minder fijn voelt? Je bent altijd goed, ook als je eet en televisie kijkt. Blijf aanwezig bij jezelf, bij die prachtige jij waar er maar één van is. Die jij is er altijd. Op de momenten dat je je geïnspireerd en vervuld voelt ben jij er, en op de momenten dat je je leeg en gefrustreerd voelt, ben jij er ook. Je zult merken dat hoe meer je helemaal aanwezig bent, hoe minder je de leegte als iets naars zult ervaren. 

Richt je tot die grote JIJ, ook en juist als je het moeilijk hebt. Blijf erbij, bij welk gevoel er ook oprijst. Door erbij te blijven in plaats van te veroordelen, komt er ruimte. En in die ruimte zal er vanzelf weer een nieuwe, positieve, voedende impuls opkomen. De highs blijven komen, juist als je de lows niet wegduwt.  

 

De helende kracht van Maria

De energie van Maria symboliseert wat deze aarde nu nodig heeft: moederliefde. De moederliefde van Maria is alomvattend. In ieder mens ziet zij het kind dat het was en is, en zo sluit ze iedereen in haar hart. Als beschermvrouwe van het kind is zij de beschermvrouwe van de vrede. Maria staat voor liefde, acceptatie, zachtheid, mededogen, onvoorwaardelijkheid, rust, onbevangenheid en zusterschap.... Hoe meer je je afstemt op de zuivere energie van de moedergodin, hoe beter voor de aarde met haar mensheid.   

Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om het beeld van Maria, maar om waar zij naar verwijst. In onze wereld van vormen, hebben we beelden nodig om de werkelijkheid te begrijpen die achter de beelden schuilgaat. Om die beelden vervolgens weer los te laten.

Verlichte wezens zoals Maria symboliseren de vervolmaking van de mens en herinneren ons aan ons eigen diepste potentieel. Maria symboliseert in het bijzonder de vervolmaking van de vrouw. Zij herinnert mij als vrouw aan mijn volmaakte staat. Ultiem vrouwelijk, zacht zonder zoetsappig te zijn en sterk zonder hard te zijn. Iemand vroeg mij waarom Maria zo verdrietig uit haar ogen kijkt. Ik zie geen verdriet maar mededogen. Ze ziet de pijn en het verdriet van de mens en ze ziet ook de onnodigheid ervan. Ze begrijpt dat mensen zich zo identificeren met hun lichaam van vlees en bloed, dat ze ook niet verder kunnen kijken dan de beperkingen van dat lichaam van vlees en bloed. En daarom lijden ze. Maria ziet en kent de wereld voorbij de pijn, de grotere wereld waar we allemaal deel van uitmaken. In liefde en met mededogen ziet ze ieder mens en zijn lijden. En juist doordat ze het menszijn zo diep kent, wijst zij de weg. Je zou in die zin kunnen spreken van een helende werking. Zij heeft de grootste nachtmerrie doorleefd en is er gezuiverd uit opgestaan. Zij kent het pad naar ontwaken. Dus door je tot haar te wenden, laat je je de weg wijzen. 

Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om het beeld van Maria, maar om waar zij naar verwijst. In onze wereld van vormen, hebben we beelden nodig om de werkelijkheid te begrijpen die achter de beelden schuilgaat. Om die beelden vervolgens weer los te laten. Net zoals God of liefde niet in woorden te vatten is, maar we wel woorden nodig hebben om de werkelijkheid ervan over te brengen. Dus het beeld van Maria inspireert en wijst de weg, maar uiteindelijk is zelfs dat, de beeltenis van een verlichte ziel, ook niet meer dan een symbool, een pijl die terugverwijst naar iets anders. Het licht, de liefde en het leven, dat ben je allemaal zelf. Uiteindelijk kan geen enkele godheid of leraar je dat laten ervaren. Alleen jijzelf kunt je herinneren wie jij bent.