tijd om te landen

Eind juli verhuisde ik naar Utrecht. Op de dag af tien jaar nadat ik naar Zutphen verhuisde. 

In die tien jaar tijd ben ik getrouwd en gescheiden, ik kreeg drie kinderen, gaf vijf jaar borstvoeding, schreef drie boeken en verhuisde zes keer (waaronder de keer dat we in Nederland alles opzegden om met het gezin naar een eco-dorp in Frankrijk te vertrekken om dezelfde zomer nog naar Nederland terug te keren om uiteindelijk - drie verhuizingen verder - weer in Zutphen uit te komen). 

In tien jaar tijd kan er veel gebeuren. En in 1 jaar tijd ook. 

Een jaar geleden nam ik de beslissing om te scheiden. Ik verwachtte een tijd van crisis, maar het tegenovergestelde gebeurde. Ineens werd alles helderder, alsof de wolken voor de zon verdwenen. De goede dingen in mijn leven werden sterker en duidelijker. Vriendschappen, de band met mijn kinderen, mijn schrijfwerk, voor alles was er ineens meer ruimte. Tegelijkertijd was ik bij vlagen heel bang: hoe zou ik het gaan redden, alleen met vier kinderen? 's Ochtends als ik wakker werd voelde ik die angst. Ik richtte al mijn aandacht op mijn hart en de liefdeskracht. Dan voelde ik een heel diep vertrouwen en werd ik rustig. Ik wist dat ik juist handelde door te scheiden, hoe pijnlijk ook. Dat gaf kracht.

Op de dag dat ik besloot te scheiden, kreeg ik een mailtje van de uitgever dat hij de Revolutie van het Hart wilde uitgeven. En minder dan een maand na de beslissing ontmoette ik een nieuwe man, een liefde van toen ik veertien was. We hadden elkaar destijds maar twee keer ontmoet, maar het vanzelfsprekende begrip en de allesoplossende zachtheid tussen ons was me altijd bijgebleven. Vierentwintig jaar later was het nog precies hetzelfde. We vonden elkaar terug. En via elkaar onszelf. Het was alsof de tijd stilstond in onze ontmoeting. We herinnerden elkaar aan wie we vroeger waren, nog redelijk ongeschonden door het leven, vrij van alle grote mensen problemen. En er was natuurlijk meer dan alleen maar een gedeelde herinnering, ook in het heden herkenden we elkaar.

In een jaar tijd werd alles anders. Dat betekent niet dat alles nu heel makkelijk is. Vanaf januari moest ik plotseling full-time alleen voor mijn vier kinderen zorgen. Hierdoor kwam ik nog nauwelijks aan schrijven toe en balanceerde ik op de grens van oververmoeidheid. Tegelijkertijd kwam er in die tijd een enorme kracht in me los, ik was meer moeder dan ooit en voelde me gedragen in de oeroude ervaring van moederschap. 

Nu woon ik dus bij hem in Utrecht. Samen hebben we zeven kinderen. Zijn drie kinderen wonen om de week bij ons. Het is soms heel intensief om voor zoveel kinderen te zorgen, maar ik hou van hem en ik hou van onze kinderen en ben blij dat we nu samen een gezin vormen. Af en toe ben ik verbaasd over hoe snel het leven kan veranderen, ook ten goede. De onrust giert soms nog door mijn lijf. Ik moet er nog aan wennen dat alles gewoon goed kan zijn en dat ik niet meer hoef te overleven. Na alle omzwervingen is het tijd om te landen. En tijd om te schrijven...