Als alles zwart is

'Een lichaam dat een andere wil heeft dan ikzelf. Ten minste, een andere wil lijkt te hebben. Aan die wil kan ik me niet overgeven. Wil ik me niet overgeven. Het voelt te rot. Ik baal van mezelf. Dat er twee willen door elkaar lopen. Dat ik mijn eigen welzijn niet onder controle heb. Pijn in mijn keel en in mijn hoofd, een smerige rochel, piepende longen, en de voortdurende schreeuw om slaap. Alsof mijn lichaam niets anders wil dan er niet meer zijn. Slapen, verder niets. Dat wil ik. Maar als ik mijn ogen sluit, dan voelt het te naar.

Ik verzet me. Want dit wil ik niet. Ik wil zoveel dingen doen en kom nergens aan toe. Als ik ga liggen, dan zak ik weg. Misschien ben ik wel langzaam aan het sterven.'

Dit dramatische verhaal schreef ik ergens in september. Heel lang was ik ziek, wel zes weken. Ik had een soort virus. Het begon op 31 augustus, de dag voor mijn verjaardag. Daarna is de hele maand september aan me voorbij gegaan. Af en toe had ik een opleving. Dan dacht ik en hoopte ik dat ik beter was, om vervolgens weer in te storten. Ik kon op een gegeven moment niet meer geloven dat het nog over zou gaan. Wat werd het leven eentonig en wat kreeg ik bij vlagen een hekel aan mezelf omdat ik maar niet beter werd. 

De ziekte kwam vrijwel direct na de zomervakantie. In de zomer was ik getrouwd, op huwelijksreis gegaan, ook nog met alle kinderen weg gegaan. Het was een heerlijke tijd. Ik had veel weerstand om weer te beginnen met alle dingen die moeten. Ik wilde nog veel meer 'easy living'. Ik wilde dat de tijd stil stond. En toen werd ik ziek. 

Het kenmerk van een goede rite-de-passage is dat je, als je er middenin zit, vreest dat het altijd zo zal blijven. Je weet wel dat de zon altijd weer opkomt, maar in het donkerste van de nacht kun je het je toch niet meer voorstellen. En inderdaad, ergens in oktober trok ineens de mist op. Ik was beter. Ik maakte bewuste keuzes om mijn leven rustiger in te richten. Als schrijver kan de inspiratie me altijd voeden. Voorwaarde is wel dat er rust is in de basis. Afgelopen zaterdag volgde ik een workshop die hierin veel verheldering bracht.

Voor een artikel volgde ik een opleidingsdag bij de School voor Imaginatie. De dag werd begeleid door Jan Taal, oprichter van het instituut en psycholoog. Hij leerde ons om mensen te begeleiden met de verbeeldingstoolkit, een rijkgevulde doos met allerlei 'tools' waarmee je met de verbeelding kunt werken: een kaartenset, een cd met imaginatie-oefeningen, een handboek, kleurpotloden etc. De verbeeldingskoolkit is vooral gemaakt voor het werken met mensen met kanker en mensen die in een crisis zitten. De verbeelding is namelijk een heel krachtig hulpmiddel om in aanraking te komen met je diepere inspiratie en met de heelheid in jezelf. 

Tijdens die dag leerde ik om de oefening 'een fijne plek' te begeleiden. Ikzelf was ook proefpersoon. Ik werd begeleid in een oefening waarin ik me voor moest stellen dat ik ergens was waar ik me heerlijk voelde. Pats, het strand in Griekenland doemt op. Daar liggen Egbert Jan en ik tijdens onze huwelijksreis elke dag onder een parasol naar de zee te staren. De tijd staat stil. Ik voel me warm, zacht, vredig en volkomen uitgerust. En zo gelukkig met hem. We zijn echt getrouwd. Ineens. Het is zo snel gegaan. Het lijkt wel een droom. Ik ben zo blij, 'Maar', denk ik tijdens de oefening, 'het duurt maar zo kort. Straks is de vakantie alweer voorbij. Ik wil hier nooit meer weg.'

Toen drong tot me door dat het niet waar is. Dat gevoel is nooit voorbij, want het zit in mij. Jan Taal zei later hetzelfde. 'De kunst is om iemand te leren dat hij hier en nu op de fijne, veilige plek kan zijn. Je vindt in jezelf een rustpunt en een plek om weer op te laden. Hoe meer je aandacht geeft aan dat beeld en het gevoel wat ermee samengaat, hoe meer het tot leven komt.'

Van de oefening moest ik een tekening maken, ook daardoor komt het beeld meer tot leven. Ik tekende een hart op het strand. Jan Taal vroeg of ik het gevoel uit de imaginatie oefening nog steeds kon ervaren, toen ik de tekening liet zien. Zo simpel kan het dus zijn. Zo dichtbij. Elke keer weer leer ik wat het betekent (en wat het van je vraagt!) om hier en nu vrij te zijn. Er is geen uitweg, geen nooduitgang. De enige uitweg zit in mezelf, in mijn diepste binnenste waar alles goed is. Zelfs als alles zwart is. 

 

marion-michele-444261.jpg