Darshan van Amma: een spirituele ballenbak, verlichtingservaringen en snoepjes voor Eva

Dit was de eerste keer dat ik niet door mijn benen zakte na een omhelzing van Amma. Het was de vierde keer dat ik darshan mocht ontvangen van deze Indiase spirituele leraar (darshan is in het hindoeïsme ‘het zien van de leraar’ - het zien op zich brengt al zegeningen met zich mee). Moeder Amma reist de wereld rond en geeft knuffels aan wie dat wil, zonder er geld voor te vragen. Gisteren en vandaag is ze in Houten, in zo’n grote galmende hal waar ook beurzen en rommelmarkten worden gehouden.

44232088_840078029535415_7484035939832954880_n.jpg

Eva (5) was de dag ervoor twee keer hard gevallen tijdens het buitenspelen en was heel verdrietig. Een uitrustdagje leek ons wel goed voor haar, dus mocht ze met Egbert Jan en mij mee naar Amma. Met zeven kinderen is het altijd extra fijn om even quality time te hebben met één kind alleen. Ze verheugde zich er erg op en vroeg gisteren de hele tijd wie Amma dan was. Er kwamen steeds namen voorbij van mensen die ze ooit had ontmoet, maar dat waren ze helaas allemaal niet. Ze moest nog even geduld hebben om te zien wie Amma dan wel was. Eenmaal in de Houtense Expo aangekomen wilde Eva het liefst in de kinderruimte met supervriendelijke begeleidsters verblijven waar ze de hele dag knutselde: een soort spirituele ballenbak :) De sfeer was er zo relaxt dat Egbert Jan zich niet kon inhouden toen hij een bedje tegenkwam waar hij zomaar spontaan een siësta zou kunnen houden…

44216952_571894956578489_805604924061646848_n.jpg

Er is iets met dit soort bijeenkomsten dat me heel gelukkig maakt. Het gebeurt meteen, klik, zodra ik het gebouw binnenloop. Ik ervaar vrede. Het voelt niet heel bijzonder en ik ben niet helemaal uitgelaten, het is meer iets natuurlijks gewoons, rust.... En nu gebeurde ‘het’ zelfs al de avond ervoor in bed toen ik aan ons aanstaande bezoek dacht: er kwam een fijn gevoel over me heen, alsof ik verbonden was met een gezond, heilzaam veld. Ik kan het niet goed verklaren. Als ik later aan het gevoel terugdenk, dan denk ik soms dat het een toevalstreffer was of dat ik het me verbeeldde. En toch komt ‘het’ elke keer weer spontaan op als ik op plekken kom waar mensen samenkomen voor een hoger doel (ik had ‘het’ ook bij de vipassana stilteretraite en bij mijn bezoeken aan Byron Katie, maar ik had ‘het’ niet als ik met mijn opa en oma op zondagochtend mee naar de kerk ging), dat gevoel van blijdschap en herkenning.

‘Love is a highly coherent field’ zei Elena Tonetti, mijn lerares waarvan ik birth into being leerde, een methode om je innerlijke blokkades op te lossen. En ik denk dat het daarmee te maken heeft: er zijn veel mensen bij elkaar gekomen die de wens delen om in liefde te leven. Gezamenlijk pluggen we in op het diepst liggende en meest echte veld wat er is, liefde.

44154332_271242293732300_3514503675970060288_n.jpg

Natuurlijk is er ook veel gedoe om Amma heen. Mensen hebben nou eenmaal de neiging om beelden te creëren en hun eigen goddelijkheid buiten zich te plaatsen. Zo lag er in de hal een rode loper waar niemand behalve Amma op mocht lopen. Mijn kritische geest vindt daar van alles van (iets met verheerlijking en hysterie) maar ondertussen genoot ik van de positieve sfeer. Het is heerlijk om met een vriendelijke glimlach eten te bestellen en een nog veel vriendelijkere glimlach terug te krijgen (en wow… het eten is ook fantastisch - de waanzinnig lekkere en ook nog goedkope Indiase gerechten op zich zijn al een hele goede reden om deze plek te bezoeken).

Een omhelzing van Amma krijgen is altijd een hele onderneming. Je moet eerst zorgen dat je op tijd bent voor de zogenaamde darshan ticket: Zonder ticket geen knuffel. Op de ticket staat een letter met een cijfer, en als jouw combinatie op het grote bord staat dan ben je aan de beurt. Ik word daar altijd een beetje zenuwachtig van, want je kunt niet te lang wegblijven, maar kunt ook moeilijk de hele tijd naar de borden gaan staren (Ik kreeg vanmiddag het idee van een speciale Amma-app die een melding geeft als je aan de beurt bent voor je darshan, maar Egbert Jan was bang dat iedereen dan de hele tijd op zijn telefoon zou gaan kijken…).Wij waren er om half tien, hadden combinatie EZ en kregen om kwart over twee de omhelzing. Het omhelzen zelf gaat er heel serieus aan toe. Amma zit op een podium en ontvangt - omringd door medewerkers - mens na mens in haar armen.

Als je de instructies van de vrijwilligers opvolgt, kom je vanzelf in Amma’s armen uit. Links en rechts van het podium staat een rij stoelen achter elkaar, met steeds twee stoelen naast elkaar. Op die stoelen mag je alleen plaatsnemen als je de ticket hebt met de combinatie die aan de beurt is. Het lijkt een beetje op treintje spelen, maar dan serieus: Je begint op de achterste twee stoelen en je verschuift steeds een rijtje naar voren als de eersten van de rij het podium op gaan. Inmiddels heb je ook je schoenen uit en nadat je op de voorste twee stoelen bent beland mag je het podium op. Daar staan de stoelen achter elkaar, rijen van één dus. De voorsten verlaten hun stoel, knielen voor Amma neer en worden door haar omhelsd. Zo schuif je stoel voor stoel naar voren. Heel enerverend, het voelt een beetje alsof je een attractie in een pretpark ingaat en niet weet wat je te wachten staat.

44237381_2313709952190863_5243816775316930560_n.jpg
44065388_177545343123930_6999548428954894336_n.jpg

De omhelzing zelf gaat altijd heel snel. Er staan iets van tien man op het podium die alles coördineren. Je moet knielen, je mag Amma niet aanraken. Eva had een tekening voor Amma gemaakt, maar het ging zo snel dat ik niet eens zag dat ze de tekening gaf. Eerst moet de man met kind knielen in de armen van Amma, dan ik, dan wij samen, met het kind achter ons. Ze zegt in mijn oor ‘lieffie lieffie lieffie’. Dit keer kan ik zozeer bij zinnen blijven dat ik ‘thank you thank you thank you’ terugzeg. Egbert Jan bleek later ook ‘thank you’ te hebben gezegd. Wat lief: moeder Amma kreeg van ons dus in elk oor ‘dankjewel’ te horen. Na de omhelzing moet je meteen weer opstaan, immers, er zijn nog honderden mensen na je. Maar de vorige keren zakte ik na de omhelzing meteen door mijn benen. Snel ging ik dan ergens op het podium zitten om alles te verwerken. Dit keer bleef ik rustiger. Misschien omdat mijn eigen leven rustiger is, en het verschil tussen de ervaring van ‘met Amma zijn’ en mijn dagelijkse staat van zijn minder groot is, ik weet het niet. Maar ik kon erbij blijven en het intense liefdesgevoel rustig toelaten. Nu ik het opschrijf doet het mij denken aan mijn vierde bevalling, de geboorte van Eva. Ik kon toen ook voor het eerst er echt bij blijven toen het hoofdje werd geboren. Met mijn handen voelde ik het hoofdje komen, ik deinsde er niet meer voor terug om dat intense moment bewust mee te maken. De ervaring van vandaag lijkt daarop: de intensiteit van Amma’s hug veegde me niet van de aardbodem. In het gezelschap van Eva land ik ietsje meer op aarde, twee keer.

En Eva? Die was vooral heel blij met de snoepjes die we van Amma kregen. Alle vier waren ze voor haar.

44154357_1872923046123371_4753018716235497472_n.jpg