Synchronicities make my day

Eindelijk doe ik wat ik al heel lang wil doen: ik ga naar een yogaschool. Zonder zelfs een proefles gevolgd te hebben, heb ik vol vertrouwen gekozen voor een abonnement waarmee ik onbeperkt lessen kan volgen. Ik ga ervoor.

Ik houd van yoga. Al sinds mijn vijftiende. Maar ik heb niet altijd de discipline om het lang en gedegen te doen. Met mijn schrijvershoofd heb ik voldoende lichaamsbeweging nodig. Een rondje door het park skeeleren zit er in de winter niet meer in. Sporten in de sportschool voelt zo kunstmatig. Dus een yogaschool ligt voor de hand.

De eerste les die ik volg is kundalini yoga. Omdat het yogacentrum in een vinex wijk staat verwacht ik een geseculariseerde les, oftewel zeker niet te veel spiritualiteit. Ten onrechte. Met zo’n twintig vrouwen zitten we in een kring te wachten tot de les begint. De enige man in de groep heeft een gitaar in zijn hand. Ik kom erachter dat de vrouw naast hem de lerares is, omdat ik haar in de verder stille zaal luid iets hoor uitleggen aan een vrouw die naast haar zit. Iets over dat moeder aarde toch altijd het laatste woord zal hebben. We kunnen het milieu wel verpesten, maar moeder aarde overleeft ons en niet andersom. Ze heeft een tulband om haar hoofd en draagt een ruimzittende witte trui, witte bermuda en panterprintlegging. Tegenover me zit een vrouw van in de twintig met ook een witte hoofddoek om haar hoofd. Ik vind het een bijzondere setting, zo in de vinex en ben helemaal blij.

In de anderhalf uur die volgt wordt er gitaar gespeeld, we zingen mantra’s, we moeten snurkende geluiden maken, onze tongen uitsteken en liggend op onze rug op de vloer slaan om ons van onze woede te bevrijden terwijl we onze benen in de lucht steken. Er wordt zwaar geademd, geschreeuwd en gebruld. Ik voel me alsof ik in een bioenergetica groep van mijn ouders uit de jaren 80 terecht ben gekomen. De lerares leest wijze teksten voor. En we sluiten de les af met een lied over de zon in je hart en dat het licht je terug naar huis mag leiden.

Vanuit het saaie vinex landschap (de yogaschool staat op een bedrijventerrein) ben ik zo het avontuur in gestapt. Naast alle belevenissen waren de yoga oefeningen ook nog eens heel intensief. Tevreden rol ik mijn matje op. De vrouw naast me laat haar ringen vallen. Het zijn er vier, vier dezelfde gouden ringen. ‘Wat veel’, zeg ik. ‘Ja, mijn kinderen, mijn man en ik’, zegt ze met een toon waarin de vanzelfsprekende liefde voor haar meest dierbaren doorklinkt. Ze heeft dus twee kinderen, begrijp ik. ‘Goh, dan zou ik twee handen vol ringen hebben - de kinderen van mijn man meegerekend’, antwoord ik. De vrouw vraagt hoeveel kinderen ik dan heb. Gek genoeg moet ik toch weer even tellen, het blijft me verwarren dat het er zo veel zijn. ‘Uhm, zeven’, antwoord ik. ‘Ben jij misschien de schoonzus van Marieke?’, vraagt ze. Ik ben helemaal verbaasd, want mijn schoonzus heet inderdaad Marieke. Dus… wat blijkt? De vrouw naast me is een collega en vriendin van de zus van mijn man. Heel ‘toevallig’ kwamen we erachter doordat ik een opmerking maakte over die ringen. Ik was nog tamelijk spaced out van de meditatie, en had ook zwijgend het pand kunnen verlaten. Dan hadden we het nooit geweten.

Wat een mooie synchroniciteit. Het maakt mijn dag als dingen op deze manier samenvallen. Het is alsof het universum me een knipoog geeft en zegt: ‘go girl’. Nog even een extra toetje bovenop het goede gevoel dat ik al had omdat ik mezelf nu eindelijk voor het blok heb gezet om structureel te gaan yoga-en.

— * —

Namaste!

46267305_2165386263713352_6292100318108844032_n.jpg