'Wat doen je ouders voor werk?' 'Ze geven groepen.'

Als iemand mij als kind vroeg wat voor werk mijn ouders deden, dan had ik altijd een probleem. Ik kon het moeilijk uitleggen, moest elke keer opnieuw zoeken naar woorden en antwoordde dan zoiets als: ‘ze geven groepen’ of ‘ze werken met mensen’. Op een gegeven moment hadden mijn ouders een spiritueel opleidingsinstituut (het ITIP). Ik was helemaal blij, nu kon ik gewoon zeggen: ‘Ze hebben een bv.’ Maar dat vatte het ook niet zo goed samen…

Nu weet ik eerlijk gezegd nog steeds niet hoe hun werk heet, dus zeg ik maar: ‘Ze zijn geestelijk leraar.’ Volgens mij vat dat het het beste samen, want dat is wat ze doen, mensen begeleiden op hun levensweg. Ze helpen mensen om trouw te zijn aan zichzelf, om in vertrouwen te leven in plaats van angst en om dat te geven wat je te geven hebt.

Nu mijn ouders in de zeventig zijn en mijn moeder ernstig ziek is en nu ik zelf ook in een nieuwe fase van mijn leven ben beland (in de veertig..), sta ik nadrukkelijker stil bij wie ze zijn en wie ik dankzij hen ben. Het is toch wel bijzonder om bij deze mensen geboren te zijn. Een dolle mina en een provo. Een eigengereide waarheidsstrijder en een ziener zonder blad voor de mond. Ze volgden de eerste sensitivity groepen, kregen les van Barbara Brennan en Eva Pierrakos, introduceerden de bio-energetica in Nederland en schreven de eerste self-help boeken. Ook als cultureel antropoloog toch een interessante setting?

46882008_1128849940626331_7858257668694081536_n.jpg

Mijn ouders geven al zo’n vijftig jaar lezingen over allerlei onderwerpen die te maken hebben met de zielenreis van de mens (een greep uit de thema’s: dromen, Martin Buber, man en vrouw, Christen zonder kerk, het totaal nieuwe dwars door het oude, geld, hoe kan een mens geboren worden als hij oud is?, de betekenis van sprookjes). Mijn moeder gaf vanwege haar ziekte vijf jaar geleden haar laatste lezing, een afscheidslezing met de prachtige titel ‘Zorg dat je leven je lief is’.

Veel lezingen zijn opgenomen (helaas niet altijd goede geluidskwaliteit) en uitgeschreven. Alleen in kleine kring worden ze gebruikt. Best zonde als je die prachtige inspirerende teksten naleest. Daarom ben ik begonnen met het naar buiten brengen van hun werk. Ik volgde een training om podcasts te maken en afgelopen vrijdag hebben mijn vader en ik de eerste ‘de korte weg podcast’ in elkaar gezet. Te beluisteren via het ‘de korte weg’ kanaal op soundcloud. Achter zijn computer sprak Hans de inleidende en afsluitende tekst in (zie foto). Ik ben blij dat al dit mooie materiaal niet meer op een plank ligt te verstoffen. In toekomstige podcasts zullen we niet alleen lezingen delen, maar ik zal mijn ouders ook gaan interviewen.

Ik ben heel benieuwd waar deze nieuwe co-creatie toe gaat leiden!