Mijn andere leven

'Waar zijn de kinderen?', was het eerste wat mijn nichtje van 24 vroeg toen ik haar al partyend tegenkwam. Wij - mijn man Egbert Jan en ik - stonden lekker te dansen bij het podium op het Domplein, tijdens de Utrechtse Canal Pride. We hadden de grootste lol samen en gingen helemaal op in het peace & love gevoel van de feestende massa. Nooit geweten dat de gay scene zo'n lekker sfeertje voortbracht waarin je gewoon ongegeneerd uit je dak kon gaan met je mede party-animals/ -goden en -godinnen. Dit was nog leuker dan Koningsdag. We voelden ons zelf ook helemaal gay, in de letterlijke zin van het woord, ultiem vrolijk dus. Met regenboogkleuren op onze wangen geschminkt zeiden we tegen elkaar: wij zijn ook homo, eigenlijk. Want hij heeft enorm vrouwelijke kanten en ik heb enorm mannelijke kanten en we vinden elkaar steeds in de vereniging der uitersten. Zoveel liefde voel(d)en we voor elkaar. En zoveel dankbaarheid dat we deze liefde in real life meemaken. In die staat kwamen we mijn nichtje tegen.

35539419_1785997464812859_6140571458134343680_n.jpg

Oh ja, zij is natuurlijk lesbisch! En ze woont in Utrecht. Logisch dat we haar hier tegenkwamen. Zij vond het duidelijk erg grappig dat wij als twee oude hippies het dak eraf stonden te dansen. Maar we vielen in het niet viel bij alle andere taferelen. Zo zag ik een travestiet (of heet dat tegenwoordig anders?) die eruitzag als een blanke vrouw met Afrikaanse invloeden en werden we op ons dansplekje welkom geheten door een Indiaas uitziende man in driedelig pak die zich Veejay noemde, wel 'gewoon' een vriendin had en mij de naam chili-olijfje gaf omdat ik daarvan een bakje bij me had en een glaasje zelf meegenomen cava bij ons bietste. 

Anyway: Geen peace & love zonder respect. En ELKAAR RESPECTEREN, DAT KUNNEN WIJ NEDERLANDERS - (leren) petje af! 

35834426_1785981454814460_8664999247260680192_n.jpg
35546591_1786324268113512_4325368178327683072_n.jpg
35647556_10156949875684523_813866761806938112_n.jpg
35711161_1786324171446855_9136346086653296640_n.png

Zoals zo veel gescheiden (en in ons geval dus opnieuw getrouwde) ouders hebben Egbert Jan en ik een dubbelleven: een leven mét kinderen en een leven zonder kinderen. Mijn drie jongste kinderen wonen bij ons. Om de week gaan ze in het weekend naar hun vader in het oosten van het land en in de vakanties wat langer. Egbert Jan heeft met zijn ex een co-ouderschapsregeling, om de week zijn ze bij ons, de andere weken zijn ze bij hun moeder. Deze constructie zorgt ervoor dat we om de week een weekend zonder kinderen zijn en in de vakanties wat langer. Dan zijn we gewoon wie we zijn zonder moeder- of vaderrol en ook en vooral wie we samen zijn. We genieten intens van onze dagen, uurtjes samen. Op mijn 22e werd ik al moeder en daardoor wil ik de vrijheid altijd extra gretig pakken. Alsof ik terugga naar de tijd voor al mijn grote verantwoordelijkheden. 'Dit is ons andere leven', legde ik mijn nichtje uit. Ze moest lachen en gaf me een dikke vette knuffel. 

Dus, afgelopen zaterdag kwamen we om twaalf uur 's avonds heel voldaan thuis in ons huis in 'the vinex' waar we nog een paar uur gezellig na-chillden. De volgende dag was ik brak en tevreden. Zoals altijd was het wel even een opmerkelijke overgang (van het ene naar het andere leven, en vooral terug naar de basis van ons leven, namelijk samen een gezin zijn) toen we onze kinderen om zeven uur op het plaatselijke stationnetje ophaalden; hun vader bracht ze. Het was die dag vaderdag. EJ's oudste dochter - die dus bij haar moeder was - had in de schoonfamilie groepsapp geschreven: 'Fijne vaderdag allemaal.' Dat was het voor deze vaderdag. 

35805544_1785981798147759_7880574301584228352_n.jpg

Tot Eva (mijn jongste dochter van vijf, EJ's stiefdochter) 's avonds binnenkwam. Ze ging direct aan tafel zitten, pakte een papier en stiften en tekende er vliegensvlug allemaal strepen op. De vakjes tussen de strepen ging ze inkleuren met kleuren in verschillende paars-bruintinten. Als EJ even voorbijliep begon ze boos te gillen: 'Nee, niet kijken!!!'  Ze keerde het vel papier om, vouwde het door midden en tekende heel snel een paar hartjes op de achterkant. Wat later liep ze naar hem toe en overhandigde hem een tekening met regenboog (!!) kleuren. 'Voor vaderdag', zei ze. Die lieve schat. Ze kent hem sinds ze twee is. Het is zo'n belangrijke man in haar leven. Later zal ze zich geen ander leven herinneren dan een leven met EJ in de rol van vader die haar naar school brengt en nachtkusjes geeft. Naast haar eigen vader is er deze man die toch echt ook een vader voor haar is. Net zoals ik een moeder ben voor zijn kinderen. Ook al ben ik niet hun moeder, ik kan niet anders dan een moeder te zijn voor de kinderen die bij ons wonen (of, preciezer gezegd: bij wie ik in huis ben komen wonen). 

Uit het niets kreeg EJ een waar eerbetoon van onze jongste dochter. Ontroerd zaten we samen op de bank. Van canal pride naar father pride. Oh, mijn god, wat hou ik van deze man. En van het hele leven dat we samen hebben. Wij tweetjes, ons leven samen, en wij negenen, ons leven samen met al die prachtige kinderen. ♥