Voor welke werkelijkheid ben je gevlucht?

Afgelopen zaterdag werd ik 42 jaar. Als iemand in ons gezin jarig is, is het de gewoonte om in het boek Nog vele jaren te lezen. In dit boek heeft mijn vader bij elke leeftijd van 0 tot 84 beschreven wat er in dat levensjaar aan de orde is. En dan bekeken vanuit het bredere perspectief van de levensweg die je gaat.

De teksten zijn elk jaar weer zo treffend dat het me een raadsel is hoe hij dit zo heeft kunnen opschrijven. Ik verwonder me dubbel want het komt ook nog uit de handen van mijn eigen vader: woorden die heel dichtbij komen, komen ook nog ván heel dichtbij. Het boek lijkt op een soort tarotkaartenorakel, maar dan met getallen. In plaats van dat je een kaart kunt trekken zoals bij een tarotspel, krijg je het onontkoombare onder ogen: deze leeftijd met deze opdracht. 

Ook dit jaar wist hij me weer precies daar te raken waar het het meeste pijn doet, en waar de grootste bevrijding zit....:

40903423_2142683582673553_6627947600806936576_n.jpg
 Ik herinner me nog goed dat mijn vader 28 jaar geleden aan dit boek aan het werken was. Hj was helemaal in de getallenmystiek gedoken. Overal in zijn werkkamer lagen geometrische figuren. Sommige maakte hij zelf van koperen buisjes, omdat hij ze niet in een winkel kon kopen (internet bestond nog niet). De symboliek van sprookjes, Kabbala, oosterse mystiek, alles haalde hij uit de kast. Als een alchemist zat hij opgesloten in zijn laboratorium... 

Ik herinner me nog goed dat mijn vader 28 jaar geleden aan dit boek aan het werken was. Hj was helemaal in de getallenmystiek gedoken. Overal in zijn werkkamer lagen geometrische figuren. Sommige maakte hij zelf van koperen buisjes, omdat hij ze niet in een winkel kon kopen (internet bestond nog niet). De symboliek van sprookjes, Kabbala, oosterse mystiek, alles haalde hij uit de kast. Als een alchemist zat hij opgesloten in zijn laboratorium... 

'De vragen zijn: Wat heb je tot nu toe vermeden? Wat had je ook kunnen zijn en wat ben je niet geworden? Om wat voor redenen? Voor welke werkelijkheid ben je gevlucht? De vormen van het bestaan verstarren tot een labyrint, maar in de diepte van het bestaan balt het vermedene zich samen tot een donkere gestalte - de schaduw van jezelf. Deze schaduw huist in het hart van het labyrint. --- Als 42 het vermedene wil kennen en er een eigen antwoord op vindt, ontwaakt hij uit het verleden en wordt het labyrint een weg van licht. Dan is 42 het jaar van de nieuwe volwassenheid. Het oude wordt afgesloten doordat het de grondstof levert voor het nieuwe.'

Wat heb ik vermeden? Het is een confronterende vraag, maar zodra ik benieuwd word naar het antwoord, geeft het ook hoop. Kennelijk ligt de grootste zegen in dat waar ik het bangst voor ben. Ik ben dan wel een schrijver die persoonlijke verhalen schrijft, maar dat betekent niet dat ik daar nooit moeite mee heb. Integendeel, ik vind het heel moeilijk om mezelf te laten zien en mezelf te blijven laten zien. Als kind durfde ik NOOIT iets te vragen aan een vreemde. Dat moest mijn moeder voor me doen. Toen we op mijn derde verhuisden, kreeg ik bij het afscheid van de peuterspeelzaal heel toepasselijk het gouden boekje 'het Verlegen Poesje' cadeau. En vanaf na mijn kindertijd tot een aantal jaren geleden had ik zo'n angst om op de foto te gaan, dat het vrijwel onmogelijk was om foto's voor tijdschriften etc. te laten maken. Ik herinner me een verschrikkelijke fotoshoot waarbij de fotograaf uren aan het ploeteren was, maar me maar niet te pakken kreeg. Een nachtmerrie.

Die fotoangst is gelukkig weg. Ik kijk meer van binnen naar buiten, dan van buiten naar binnen, ben meer verankerd in mezelf en minder bezig met de mening van anderen. Maar de angst om naar buiten te treden en me te laten zien ken ik nog steeds. Dan heb ik een blog gepost en word ik middenin de nacht met hartkloppingen wakker met de angst dat ik iets raars heb geschreven, dat het er net naast zat, dat ik iemand heb gekwetst etc. Af en toe grijpt het me zo naar de keel dat ik mezelf het liefst diep in een donkere grot zou willen verstoppen. Mijn schaduw. 

IMG_3551.jpg

Mijn dochter Jana van 8 lijkt mijn struggle te zien, want voor mijn 42e verjaardag kreeg ik een tekening met de bemoedigende tekst 'Stop nooit met schrijven.' Haar woorden sluiten goed aan bij het verhaal van mijn vader en ook bij de beslissing die ik in de afgelopen maanden gelukkig nam. Ik besloot om door te gaan met schrijven, no matter what. En om actief naar buiten te treden met de nieuwe editie van mijn boek Vrije Geboorte, hoe eng ik dat soms ook vind. Dus dit najaar begin ik aan een lezingentour in (zwangerschaps)yogacentra in Nederland. Ook ben ik begonnen met het geven van een mindfulness training van 8 weken aan een groep van zes deelnemers. Ik kan me niet meer verstoppen. En ik wil het ook niet meer.

Hoe moeilijk ik het soms ook vind om deze onbekende weg te gaan, ik weet dat al het andere geen optie is omdat al het andere niet tot vreugde leidt. Van wegrennen naar me toewenden. Van verwrongen schaduw naar vrije expressie. Van labyrint naar weg van licht.

'Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you... as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.' - Marianne Williamson

IMG_3422.JPG