Ik pas niet

The mind is given as a tool to you. Mind is not your master. Mind was given to you to serve you.
— Yogi Bhajan

Ik aarzelde of ik iets zou schrijven over mijn alcohol-stop. Ten eerste wil ik me nergens op vastpinnen. Stel dat ik nog eens een glas wijn drink, dan wil ik me niet aan jullie moeten verantwoorden, want ‘Ik was toch gestopt..?!’ En verder vind ik het altijd zo schijnheilig dat mensen pas over hun verslaving beginnen te praten als ze er vanaf zijn. Zou de mevrouw van ontwijnen bijvoorbeeld ook als ze niet met alcohol was gestopt zo open hebben verteld dat ze zich drie keer per week volgoot in de kroeg…? Idem voor al die ervaringsverhalen van ‘mensen die gestopt zijn met drinken’ die ik de laatste tijd veel in de krant lees.

Maar eigenlijk is het niet schijnheilig, maar heel logisch, want zo werkt verslaving nou eenmaal: Een verslaving speelt zich in het geheim af. In je eigen geheime duistere kamertje word je niet alleen verteerd door de onstilbare drang om iets te nemen, maar ook en vooral door schaamte en schuldgevoelens over het feit dat je niet sterker bent dan die drang. Logisch dus dat je zwijgt zo lang je daar alleen in de duisternis opgesloten zit, maar er wel open over kunt praten als de betovering is verbroken.

Dus… daar komt ie: Ik dronk niet veel, maar wel zo vaak dat ik me er slecht over voelde. De laatste tijd dronk ik elke dag sowieso een glaasje als ik begon te koken. En dan nog eentje. En soms, als het goed viel, nog eentje… Steeds weer voelde ik me er schuldig over. Vooral als ik weer met een duf hoofd wakker werd. Ik weet niet waarom, maar stoppen leek onmogelijk. De ontspanning die het me bracht voelde zo lekker… Het leek wel alsof iets sterker was dan ikzelf. Wat dat iets dan was, dat werd me niet duidelijk. Ik moest dat toch ook zijn? Er was niet iets buiten me dat de touwtjes in handen had

Ik bekeek de online cursus ‘ontwijnen’, waar een vriendin heel positief over was. Maar, hmm, meer dan €300,- uitgeven aan een online programma ging me wat ver. Dan het online programma van de jellinek? Dat werd wel heel serieus, de jellinek is voor ‘echte verslaafden’ toch?! Toen ik de schema’s zag die je moest invullen, werd ik helemaal zenuwachtig. Hoe kan ik nou een week vooruit per dag gaan bepalen hoeveel ik zou willen drinken?! Ik kon ook invullen dat ik helemaal stopte, maar dat vond ik echt te drastisch. Ik legde me erbij neer dat ik op dit moment niet te redden was. Ik weet van mezelf dat ik uiteindelijk het liefst vrij ben en dus onthecht. Waarschijnlijk had ik nog even alcohol nodig in mijn leven en zou ik vanzelf weer gaan kiezen voor een iets bewustere levensstijl.

Dat vanzelf kwam onverwacht snel. De volgende ochtend ging ik naar een kundalini yogales. De yogajuf had het thema ‘verslaving’ uitgekozen, wat een grap. Anderhalf uur lang deden we allerlei oefeningen die volgens Yogi Bhajan tegen verslaving zouden werken. ‘De hypofyse (de klier op de plek van je derde oog) bedriegt ons keer op keer’, zei de yogajuf. ‘Ze laat je denken dat je dingen nodig hebt die slecht voor je zijn. De pijnappelklier moet aan het roer staan en de hypofyse besturen. Dan stopt verslaving.’ Het klonk als hocus-pocus, maar ik vond het wel spannend. Aan het einde van de les zaten we vijf minuten met onze duimen tegen onze slapen gedrukt om de pijnappelklier weer de baas te laten zijn. Op het ritme van een mantra moesten we onze kaken op elkaar klemmen. Mijn aandacht richtte zich op het midden van mijn hoofd. Als een soort projector zag ik mijn pijnappelklier licht stralen naar mijn hypofyse. Ik heb nog nooit zulke mysterieuze yoga-oefeningen gedaan als met kundalini yoga….

Terug van de yogales begon ik ineens erg te rillen. Ik kreeg het ijskoud en daarna heel warm: Griep. Die avond (oké… namiddag…) voelde ik me zo beroerd dat ik een halve fles wijn leegdronk en in een diepe slaap viel. De volgende dag - ik lag met griep in bed - had ik ineens het besluit genomen om te stoppen met drinken. Voor het eerst in zeker anderhalf jaar stond de gedachte aan alcohol me zelfs tegen. Het voelde ongezond, alsof het mijn lichaamssappen vervuilde. Je gooit toch ook geen gif in de oceaan, waarom dan wel in een lichaam dat voor 80% uit water bestaat?! Ik was echt verbaasd dat ik ineens van binnenuit voelde wat ik nodig had en er als vanzelfsprekend naar handelde. Wat een bevrijding.

Wie weet komt het door de kundalini yoga dat ineens de knop omging. In elk geval herinnerde Yogi Bhajan mij eraan dat ik in charge ben over mijn leven en dat ik het echt zelf moet doen als ik iets in mijn leven wil veranderen. Je zou kunnen zeggen dat ik nu alcohol laat staan. Maar ik keer het liever om en zeg dat ik gezonde dingen tot me neem. Daarom vind ik de term ‘ik pas’ (zo heet de nieuwe landelijke campagne tegen alcohol) ook niet op zijn plaats. Ik pas toch ook niet als ik andere ongezonde dingen niet doe, suiker eten, roken, cocaïne snuiven… ?! Als je zegt ‘ik pas’ oftewel ‘ik sla dit drankje over’, dan is alcohol de norm. Je neemt even pauze om straks (na 30 of 40 dagen niet drinken) weer verder te kunnen gaan. Dus: Nee, ik pas niet. Ik ben ‘gewoon’ in charge.