‘I am your slave’

Het vraagt veel om (stief)moeder te zijn van zeven kinderen. Laatst was ik zo moe dat ik nauwelijks nog uit mijn ogen kon kijken. Ik had mijn jongste drie kinderen naar hun vader in het oosten des lands gebracht en Egbert Jan en ik zouden een paar dagen met zijn tweeën zijn. Voor ons vrije weekend had ik allemaal plannen gemaakt. Maar toen ik die avond op de bank zat (de stilte klonk nog oorverdovend, de rust was overweldigend), was ik zelfs te moe om Netflix te kijken. Ik voelde me gefrustreerd door de moeheid en daardoor voelde ik me nog slechter. Toen daalde er ineens een inzicht in. Het drong tot me door dat ik aan het vechten was tegen wat er was. Dat niet de moeheid het probleem was, maar mijn verzet ertegen. ‘Ook moeheid gaat voorbij, het is een van de vele golven in de zee, en het verdwijnt dus vanzelf weer’, realiseerde ik me. Natuurlijk wist ik dat allang, maar er is toch echt een verschil tussen dingen weten, of ze aan den lijve ondervinden. Dat laatste gebeurde. Doordat ik langzaamaan weer begon te ontspannen, merkte ik hoe gespannen ik was.

De volgende avond toen ik in bed lag ergerde ik me aan het nare fronsende gevoel in mijn hoofd dat gepaard gaat met spanning. ‘Ontspan’, zo sprak ik mezelf toe. Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Toen besloot ik het om te keren en met mijn aandacht in de frons te gaan. Het was een rotgevoel, maar het gaf wel rust omdat ik erkenning gaf aan wat er was. Vervolgens ging ik het gesprek aan met de frons. Ik vroeg ‘hem’ wie hij was: ‘I am your slave’, was het antwoord. Er viel een kwartje: ik bepaal waar ik mijn aandacht op richt. Als ik me richt op zorgen, dan gaat de aandacht daar ook naartoe. Die frons is er alleen maar omdat ik dat wil, er is geen autoriteit buiten me die daarvoor zorgt!

Het is geruststellend om te merken dat de natuur altijd naar harmonie streeft. Het loslaten van spanning was een soort autonoom proces, iets wat uit zichzelf gebeurde om de balans te herstellen. En het proces zette zich voort. Toen ik de volgende dag yoga deed, werd ik me ineens heel bewust van de stem in mijn hoofd die overal commentaar op had. Ik hoorde die stem iets negatiefs over mezelf zeggen en vond dat plotseling zo bizar. Hoe kan iets in mij mij ondermijnen? Besta ik dan uit twee? Ik wist: ik ben die stem niet, die stem dient mij en niet andersom. Ik voelde wie ik was, de ziener, bewustzijn, dat wat onveranderlijk en altijd aanwezig is. En ik nam de stem waar die de boel saboteert zodra hij een opening ziet. ‘Dat is de alertheid waar Eckhart Tolle het altijd over heeft’, realiseerde ik me, ‘die stem nooit de kans geven om het over te nemen.’ In een wakkere geest hebben onwakkere gedachten geen voedingsbodem.

Moeheid, spanning, of welke ervaring dan ook is niet het probleem. Het probleem is de stem die er een oordeel over heeft en het tot iets vaststaands maakt, terwijl het eigenlijk alleen maar een golf in de zee, een voorbijdrijvende wolk, een passerende trein is. Mijn meditatie oefening in daily life is dan ook om heel alert te zijn op ‘the monkey in my head’, want voordat ik het weet staat hij weer een show te houden en me in de waan te leiden dat er iets mis is. Het enige wat er mis is, is de saboterende stem die doet alsof hij de laatste werkelijkheid is. En die stem is niet echt. Dus: Er is niets mis.

 

 
Foto op 21-05-19 om 15.54.jpg