Big mama

67483719_704290760001215_5962408840237416448_n.jpg

Ik verwonder me er vaak over dat ik een heel ander leven heb gekregen dan ik had verwacht. Ik hou veel van kinderen, maar ik zie mezelf niet als een moederfiguur. Als ik als kind aan mijn toekomst dacht, dan zag ik niet een hele kinderschare voor me. Ik had niet het beeld van mezelf als een big mama.

En kijk mij nu: omringd door kinderen. Het blijft me verbazen waar ze toch allemaal vandaan komen. Het lijkt wel een grote grap, samen zeven kinderen (Chadim staat niet op de foto, hij ging niet mee naar Lunteren)!

Bij vlagen is het zo enorm zwaar. Als moeder ben ik vaak het aanspreekpunt. Als ik de ene na de andere vraag of klacht of zorg te horen krijg, het ene na het andere organisatorische probleem moet oplossen en het ene na het andere rondslingerende ding moet opruimen kan ik zo verlangen naar rust, naar de vrijheid om mijn eigen gedachten ongestoord af te kunnen maken en niets te moeten.

Toch zou ik het niet anders willen. Al die mooie mensjes in mijn leven zou ik niet willen missen. Niet alleen houd ik zielsveel van ze, ik leer ook dingen die ik waarschijnlijk nooit zo zou kunnen leren als mijn leven was gegaan zoals ik het had bedacht - geduld, relativeringsvermogen, veerkracht, er-altijd-zijn-no-matter-what, gelijkmoedigheid, onvoorwaardelijke liefde…

67731048_217263725859291_9212116104392998912_n.jpg

In zekere zin herhaalt de geschiedenis zich. Mijn vader had al vier dochters toen hij met mijn moeder trouwde. Mijn moeder had al een zoon. Toen kwam ik: ik ben het enige kind van mijn vader en moeder en heb dus vier halfzussen en een halfbroer.

Voor mijn moeder was het een grote opgave om stiefmoeder te zijn. Ze was zelf de oudste geweest in een gezin met vijf kinderen. Zodra het kon (ze was zeventien) ging ze het huis uit om in Amsterdam te studeren en te leven zoals zij dat wilde. Mijn moeder wilde helemaal niet voor kinderen zorgen, ze wilde vrij zijn. Ze was heel lief, maar ook heel grillig. Ze kon en wilde er niet helemaal zijn voor mijn broer en zussen en dat heeft veel invloed gehad op hun levens (en het mijne).

Van de ervaring van mijn broer en zussen heb ik geleerd hoe bepalend je kindertijd is voor de rest van je leven. Ik weet hoe belangrijk het is dat je als kind gezien, gehoord en gekend wordt. Dat er een warme bedding is. Het is zo waardevol om dat aan kinderen te kunnen geven, of ten minste, om die intentie te hebben. Als ik me die intentie herinner dan ben ik blij, dan voel ik me geen slachtoffer van de situatie en vergelijk ik mijn leven niet met iets onwerkelijks, met iets wat er niet is, namelijk mijn leven zoals het ook had kunnen zijn.

67920361_2362492410736122_6620016780486115328_n.jpg

Het nadeel van zo’n enorme troep kinderen is dat je niet zo mobiel bent en dat alles duur is. Even voor de lol wat drinken of ergens toegang voor betalen kun je niet te vaak doen als je in negenvoud moet afrekenen. Omdat op vakantie gaan een enorme onderneming bleek te zijn, gingen we de afgelopen jaren steeds dichterbij weg, eerst met twee auto’s naar Tsjechië, toen naar de Auvergne in Frankrijk en nadat de accu van mijn auto het dat jaar op de terugweg begaf en we met zes kinderen op 700 kilometer van huis gestrand naast de snelweg stonden, vorig jaar maar naar Limburg. Dit jaar hadden we ons record, we gingen met één auto een weekje weg naar Lunteren, op drie kwartier rijden van huis. Ik ging met vier kinderen met de trein, Egbert Jan nam alle bagage + twee kinderen mee met de auto. Het vakantiehuisje bleek heel anders te zijn dan we ons hadden voorgesteld (ja alweer had ik het anders bedacht :) ). We dachten dat er een camping bij zat met activiteiten voor de kinderen etc. Maar die camping was erg ver weg van ons huisje, en er heerste een vrij asociaal sfeertje, niet echt de plek om vrienden te maken.

Je kunt ook chillen met de kinderen erbij :)

Je kunt ook chillen met de kinderen erbij :)

In plaats van een vakantie waarbij de kinderen de hele tijd op stap zijn met vriendjes en papa en mama ondertussen lekker konden chillen, waren we nu de hele tijd met de kinderen samen. De eerste nacht sliep ik slecht. Ik voelde me benauwd en opgesloten in het kleine huisje. Maar ook nu hielp het om ook op deze situatie niet de gedachte te plakken dat het anders zou moeten zijn. Want als ik gewoon zonder bijgedachten naar ons keek, dan zag ik dat we het heel goed hadden met elkaar en… dat we ook konden chillen met de kinderen erbij.

De kinderen trokken de hele week met elkaar op. Ze vermaakten zich door avonturen te bedenken (boerenmeisje en bedelvrouwtje zijn vaste hoofdpersonen), spelletjes te doen op de trampoline en door het bos te rennen. Egbert Jan en ik keken elkaar regelmatig ontroerd aan. Het is toch wonderbaarlijk dat zes kinderen tussen de zes en vijftien het zo goed met elkaar kunnen vinden?! Ze draaien rondjes op een draaimolen, verdelen zich over drie wipwappen en gaan gillend de glijbaan af. Er heeft zich zomaar een hele nieuwe mini-gemeenschap gevormd, een plek waar iedereen thuis is. Het leven weet het uiteindelijk altijd beter. Het geeft ons de grootst mogelijke rijkdom: samen thuis zijn.

67477276_1101231426733428_5590888216308744192_n.jpg